ใกล้ปีใหม่แล้ว วันนี้หลายๆ คนคงยุ่งอยู่กับการเตรียมเดินทางไปเที่ยวในหลายๆ ที่ หลายคนก็เตรียมตัวเดินทางกลับบ้าน แต่ยังมีบางคนที่ไม่ได้กลับบ้านมาหลายปีแล้ว วันนี้ปริญญาชีวิตเลยมีเรื่องราวดีๆ เรื่องหนึ่งอยากให้ลองอ่านดูค่ะ

“มีผู้เฒ่าคนหนึ่ง” ใช้เวลาทั้งชีวิต สะสมวัตถุโบราณล้ำค่ามากมาย คู่ชีวิตของเขาจากไปนานแล้ว เหลือลูกชายไว้ให้ผู้เฒ่า 3 คน พอลูกเต้าเรียนจบ ต่างก็ออกไปทำมาหากินอยู่ต่างประเทศ ปล่อยให้ผู้เฒ่าอยู่อย่างเดียวดาย

โชคดีที่มีเด็กนักเรียนคนหนึ่ง เข้าๆออกๆคอยดูแลผู้เฒ่าตลอดมิได้ขาด ดูแล้วนักเรียนวัยรุ่นคนนี้ก็แปลกๆ เวลาปิดเทอมก็ไม่ไปไหน ยังคงดูแลผู้เฒ่าทุกวัน เหมือนเป็นลูกบุญธรรมที่มีความกตัญญูต่อผู้เฒ่ายังไงยังงั้น ใครจะรู้ได้ อาจจะเพียงแค่หวังเงินก็ได้

“ส่วนลูกๆของผู้เฒ่านั้นเล่า” ทุกคนก็มีโทรกลับมาคุยกับพ่อบ่อยๆ ทุกครั้งก็จะพูดว่า พ่อต้องรั ก ษ า สุขภาพนะ และที่สำคัญ อย่าให้นักเรียนคนนั้นหลอกเอานะ

“แน่นอนพ่อรู้” ผู้เฒ่ามักจะตอบลูกแบบนี้ “พ่อไม่ได้โง่นะ”

อยู่มาวันหนึ่ง ผู้เฒ่าก็ต้องจากไปตามกาลเวลา ตอนทนายอ่านพินัย ก ร ร ม นั้น ลูกชายทั้ง 3 คน ของผู้เฒ่า บินกลับจากต่างประเทศมากันพร้อมหน้า นักเรียนคนนั้นก็มาอยู่ฟังด้วย หลังฟังทนายความอ่านพินัย ก ร ร ม จบ ลูกๆทั้ง 3 คน ต่างหน้าเปลี่ยนสี เพราะผู้เฒ่าดูเหมือนเลอะเลือนแล้วจริงๆ ในพินัย ก ร ร ม ได้ยกของสะสมจำพวกวัตถุโบราณทั้งหมดให้เด็กนักเรียนไป

ในพินัย ก ร ร ม ยังเขียนต่ออีกว่า “ข้าฯ ทราบดีว่า นักเรียนที่มาอยู่ดูแลข้าฯ นั้น เพราะหวังของสะสมของข้าฯ แต่ในขณะที่ชีวิตข้าฯ ต้องอยู่อย่างน่าสมเพชในวัยไม้ใกล้ฝั่ง ไม่มีใครมาดูแลเลยนั้น เขาคือคนที่อยู่ดูแลข้าฯ อย่างแท้จริง แม้ว่าลูกๆทุกคนจะพร่ำพูดในโทรศัพพ์ว่า “รักพ่อ” แต่มันก็แค่คำพูดที่ข้าฯ จดจำอยู่ในใจ แต่ลูกๆก็ไม่เคยยื่นมือออกมาช่วยจริงๆ ดังนั้น คำว่า “รักพ่อจริงๆ” จึงกลายเป็น “รักพ่อที่ไม่จริง”

กลับกัน หากจะพูดว่านักเรียนคนนี้ ทำดีกับข้าฯ อย่างปลอมๆ โดยหวังทรัพพ์สมบัติของข้าฯ ความรักความเอาใจใส่ที่มีต่อข้าฯ เป็นความรักที่ไม่จริง ในความไม่จริงนี้ เขากลับอยู่ดูแลข้าฯ มาถึง10กว่าปี โดยไม่เคยบ่นสักคำ ความไม่จริงนี้ ก็กลับเป็นเรื่องจริงแล้ว

ญาติไกลย่อมไม่อาจเทียบเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ งานยุ่งเป็นแค่ข้ออ้าง มีพ่อแม่อีกกี่คู่ ที่ต้องอยู่เฝ้าบ้านอย่างเดียวดาย หมั่นกลับไปดูแลบุพการีบ้าง เวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันนั้น สั้นและลดลงทุกวัน

“คำโบราณกล่าวไว้ว่า” เวลาพ่อแม่อยู่ไม่คิดกลับมาเที่ยวหาเยี่ยมเยียน แต่ไปเที่ยวได้ทุกที่ทั่วไป อ้างว่าเป็นการเปิดโลกทัศน์ให้กว้างไกล ที่แท้แล้วควรต้องหมั่นกลับไปดูๆคนที่บ้านบ้าง เพราะคนที่บ้านก็คงเหลือไม่มากแล้ว

“ความรักในโลกนี้” ไม่จำกัดอยู่แค่สายเลือด ขอให้เป็นผู้ที่มีชะตาต้องกัน ความรักที่พร่ำบอกว่ารัก หรือรักที่ยังไม่เคยมา ย่อมสู้ความรักที่เป็นอยู่ในปัจจุบันไม่ได้

พ่อแม่ ลูกเต้า สามีภรรยา เพื่อนฝูง ถ้าไม่มีความรักเช่นนี้ ไม่เคยยื่นมือช่วยเหลือ ไม่เคยอยู่ปรนนิบัติดูแล ไม่ว่าในใจจะรักสักแค่ไหน ต่อให้เป็นเรื่องจริง เรื่องจริงนั้น ก็จะกลายเป็นเรื่องเท็จ

“กลัวคนอื่นจะมาให้ความช่วยเหลือ” แต่คนอื่นยื่นมือออกมาช่วยด้วยความรัก รักที่คิดว่าเป็นรักปลอมๆ แต่ยังไงมันก็เป็นเรื่องจริง

“ในโลกมนุษย์นี้” มักจะมีเรื่องจริง กลายเป็นเท็จ เรื่องเท็จกลายเป็นจริง จริงๆเท็จๆ นับว่ามีมากมาย แต่ก็มีความจริงบางเรื่องที่เป็นของแท้ นับว่ามีความหมายมาก

“ทางไม่ดี วิญญูชนจะรีบเดินทางแต่เช้า” ชีวิตคนเรานั้น มันสั้นลงทุกวัน เก็บความภูมิใจในความสำเร็จที่ผ่านมา ยื่นมือช่วยคนอื่นด้วยความรัก โอบกอดความรัก และโอบกอดชีวิต ไม่ผิดมโนธรรมตัวเอง ในที่สุดแล้ว ทำดีจะได้ดีตอบแทน

ขอบคุณเนื้อเรื่องอั้วตีหมึงนี้ (บั้นปลายชีวิตของฉัน) แปลโดย เจงเอี่ยม แซ่อึ้ง และภาพประกอบจากพิกซ่าเบย์

โดยปริญญาชีวิต

By admin